March 2009 | February 2009 | January 2009 | December 2008 | November 2008 | October 2008 | September 2008 | July 2008 | June 2008 | February 2008 | January 2008 | December 2007 | November 2007 | October 2007 | September 2007 | August 2007 | July 2007 | June 2007 | May 2007 | April 2007 | March 2007 | February 2007 | January 2007 | December 2006 | November 2006 | October 2006 | September 2006 | August 2006 | July 2006 | June 2006 | May 2006 | April 2006 | March 2006 | February 2006 | January 2006 | December 2005 | November 2005 | October 2005 | September 2005 | August 2005 | July 2005 | June 2005 | May 2005 | April 2005 | March 2005 | February 2005 | January 2005 | December 2004 | November 2004 | October 2004 | September 2004 | August 2004 | July 2004 | |

 
 
 




June 29, 2005  
 
 

Takeover of the US embassy in 1979

Ahmadinejad was a founder of the group of young activists who swarmed over the embassy wall and held the diplomats and embassy workers hostage for 444 days.

Somewhere in the BBC archives is the interview I recorded with him and his colleagues, long after the siege was over. They all seemed rather similar - quiet, polite, but with a burning zeal.

And now, contrary to almost every expectation except his own, Mahmoud Ahmadinejad has been elected president.

?Complete control

He is the first non-cleric to hold the job since Ayatollah Khomeini died in 1989, yet he is much more fundamentalist than either of the religious figures who have been in office since then.

Abroad, the Americans were the least surprised by the result. They assume anyway that Iran is a country seething with hatred for the US and determined to dominate the region by threat and undercover terrorism.

The British, French and Germans were the most taken aback, because they had previously argued that the Iranian government was basically pretty moderate and wanted to reach an accommodation with the West.

So now it seems as though the conservatives control not simply Iran's basic religious and political structure through the supreme religious leader, Ayatollah Khamenei, but also the government itself.

The gridlock between conservatives and reformers which has dominated Iranian politics since 1989 has finally been resolved.

Iran's rulers are now at one in their Islamic fundamentalism.

Firm believer

But is this really true? I somehow doubt it.
Politics are far more fractured in Iran than in most Western countries, and expressions like "the conservatives" or "the reformists" have much less practical meaning in the Iranian Majlis than they would in Congress, the Commons, the Reichstag or the Chambre des Deputes.

Many Abadgaran members are like him: under 50, often from working-class backgrounds, intense, strong believers still in Ayatollah Khomeini's revolution of 1978-9. They even dress alike, with their dark suits, their beards, their open-necked shirts. The differences with the establishment figures who support Ayatollah Khamenei are considerable.

There is nothing working-class about them; and (unless I am reading it very wrong) Ahmadinejad's huge success in getting out the vote in the slums of south Tehran and elsewhere will have unsettled them.

The Khomeini revolution, back in 1978 and 1979, claimed to be acting in the interests of the poor against the wealthy and corrupt.

Still, the class divisions in Iran are as strong as ever. Few poor people have made it to the top in Iran - until now, that is.

Social tension


Iranian politics are as complex and sophisticated as any I have observed around the world. 


President Khatami, who wanted to open the country more to the West, never could. The gridlock always stopped him. President Ahmadinejad will certainly move in the opposite direction.

If his followers harass people in the streets, attacking men who shave and women who show their hair, wear make-up and bright colours, there will be much greater social tension and the possibility of future violence.

The implications of this will be worrying to the religious leadership. It is the better-off in Iran who usually want to follow Western styles. And although Ayatollah Khamenei is a religious conservative, he will not want class warfare breaking out in the streets.

So although President Ahmadinejad won a sizeable majority last Friday, he will not necessarily be able to do what he wants.

By
John Simpson

 
 
June 27, 2005  
 
 

محسن رضايی: برخي از نظاميان خود را مسئول اصلاح سياستمداران و نخبگان و مردم و حتي علما مي‌دانند

از بين رفتن دستاوردهاي دوره مشروطه و ملي شدن صنعت نفت، به دليل وجود نيروهاي مسلح غيردمكراتيك محمدعلي‌شاه و محمدرضاشاه بود و حفظ دستاوردهاي انقلاب اسلامي، به ويژه حفظ آزادي و دمكراسي تاكنون، به خاطر وجود نيروهاي مسلح دمكراتيك و مردمي در ايران بوده است.

از سوي ديگر، علت از دست رفتن بخش‌هاي مهمي از سرزمين مادري طي دويست سال اخير و اشغال مكرر ايران، وجود نيروهاي مسلح غيردمكراتيك و غيرمردمي و نيز آزادسازي سرزمين‌هاي ايران در جنگ ايران و عراق، به خاطر نيروهاي مسلح دمكراتيك و مردمي بوده است.

لذا مي‌بينيم كه توليد امنيت ملي و توليد دمكراسي به ايفاي نقش واقعي و رفتارهاي دمكراتيك نهادهاي مدني و نيروهاي مسلح و تعامل درست آنان با يكديگر ارتباط تنگاتنگ دارد.

اگرچه در دهه اول انقلاب، كاركرد نهادهاي مدني و نيروهاي مسلح در توليد امنيت ملي و دمكراسي از كارنامه خوبي برخوردار است، ولي طي شانزده سال اخير، اين كارنامه رو به ضعف نهاده است. در حقيقت، سؤال اصلي اين است كه آيا نهادهاي فوق، توانسته‌اند متناسب با ارتقاي سطح توسعه در جامعه ايران و تغيير در ماهيت امنيت ملي، نقش، رفتار و كاركرد خود را درست تنظيم كنند يا از زمان عقب مانده‌اند؟

به نظر من نوعي عقب‌ماندگي در نهادهاي مدني و نيروهاي مسلح نسبت به پيشرفت‌ زمان به وجود آمده است.

طي شانزده سال اخير، نياز به امنيت ملي در ايران از يك امنيت سخت‌افزاري به يك امنيت نرم‌افزاري و از يك امنيت خارجي به يك امنيت داخلي و از يك امنيت ابتدايي به يك امنيت همه‌جانبه تغيير يافته و دمكراسي نيز در ايران، از يك دمكراسي مشاركتي به يك دمكراسي پاسخگو تبديل شده است.

 عقب‌ماندگي بخش امنيت ملي نسبت به تغييرات در ماهيت تهديدات كشور در مقابل عميق شدن چالش‌هاي سياسي در هشت سال اخير بويژه در اين انتخابات، حاكي از عدم تطبيق‌پذيري جناح‌هاي سياسي و نظاميان با ارتقاي سطح توسعه در جامعه ايران است. 

رفتار برخي از نظاميان كه خود را مسئول اصلاح و ارشاد سياستمداران و نخبگان و مردم و حتي علما مي‌دانند، نوعي از خودبزرگ‌بيني و طبعا فسادآور است.

ما به نوسازي رفتاري و عملكردي نهادهاي مدني و نيروهاي مسلح بر اساس تغييرات در ماهيت امنيت ملي و پاسخگو كردن دولت در مقابل مطالبات مردم و نخبگان كشور نياز داريم، ولي اين كار بدون شكل‌گيري يك دولت مقتدر، دمكراتيك و مردمي امكان‌پذير نيست.

در كنار اين قاطعيت دمكراتيك، رفتار برادرانه و نگاهي مكمل به نهادهاي مدني و نيروهاي مسلح يك ضرورت است. در همين چهارچوب است كه تخلفات انتخاباتي را بايد به طور جدي و قاطعانه پيگيري كرد، ولي نبايد از آن ابزاري براي تضعيف نيروهاي مسلح ساخت، چراكه نيروهاي مسلح، نه تنها پايه اقتدار ملي كه از اركان دمكراسي هستند و تضعيف آنان، نه تنها اقتدار ملي، بلكه دمكراسي را هم تضعيف خواهد كرد.

کوتاه شده از: بازتاب

 
 
June 26, 2005  
 
 

Shock as Iran elects hardline president 

A man whose name does not even appear in the most recent edition of Iran's political Who's Who

Robert Tait, Tehran
Sunday June 26, 2005
The Observer


His admirers hail him as Iran's Robin Hood, his critics a religious extremist. But yesterday Mahmoud Ahmadinejad became the president elect of Iran, basking in an electoral landslide few had foreseen and which put Islamic hardliners firmly in control.

After eight years of cautious liberalisation under Mohammed Khatami, Iranians now face an era of austere Islamist leadership. Ahmadinejad is supported by the basij, a volunteer grassroots militia that acts as a vigilante force ensuring religious laws are observed.

'Cut the hands off the mafias'

Reformers have labelled his rise as a 'fascist' militarist coup, but it was clear yesterday that his pledge to help Iran's poor and crack down on rampant corruption had resonated with many. During the campaign, he vowed to 'cut the hands off the mafias' he says are in charge of the country's oil industry and redistribute the revenues.

Equally important was the active support of Ayatollah Ali Khamenei - the real centre of power in the Islamic republic. That resulted in a mass vote mobilisation exercise spearheaded by basij leaders from mosques across the country.

'Ahmadinejad's vote comes from two sections of the electorate,' one Tehran-based analyst said. 'The first are genuine hard-core religious voters who rallied behind him when they realised that certain people were supporting him in the Revolutionary Guards.

'The second part belonged to the forces of tradition. These are people who have difficulties coping with the changes in society. They want somebody who appears modest and honest.'

I
t all amounts to a meteoric rise for a man whose name does not even appear in the most recent edition of Iran's political Who's Who.

He became governor of the north-western province of Ardebil in the 1990s, but was still a political novice when elected mayor of Tehran. In that role, he used his PhD in traffic and transportation engineering to bring order to the city's chaotic road network. He lived in a modest house, in contrast to the conspicuous lifestyles enjoyed by other senior regime figures.

'The country's true problem is employment and housing, not what to wear.'

But the mostly secular better-off fear his presidency may herald a clampdown on already limited social freedoms, such as the mingling of the sexes and the right of women to wear hijab in a looser, more colourful style.

Ahmadinejad has dismissed such concerns, saying: 'The country's true problem is employment and housing, not what to wear.'

His campaign advisers insist Khatami's modest reforms will not be reversed and that private behaviour will not be regulated.

'We will never stop or prevent any movement which has taken Iran forward and we will never move back,' his media spokesman, Dr Nader Shariatmadari, said. 'We respect people's freedoms in the political, cultural and social realms within the framework of the law.'

 
 
June 25, 2005  
 
 

کاملا قابل پیش بینی!

از: جميله کديور (برای عليرضا و هر کس ديگری که فکر می کند احمدی نژاد دل اکثريت مردم را برد و برنده يک انتخابات واقعی است):

1- اصلا آدم بدبینی نیستم حتی در بدترین شرایط؛ ولی وقتی در انتخابات مجلس پنجم شیراز به همت مثلث حاکم بر استان از مقام دوم به مقام پنجم تنرل کردم و کاندیدایی تندرو به جای من به مجلس راه یافت، به خوبی با واقعیت قدرت آشنا شدم، که اگر تو را نپسندند،چه راحت از صحنه حذف می شوی!

2- اگر از نتیجه انتخابات در دور اول متحیر و تقریبا شوکه شدم، از نتیجه دور دوم اصلا تعجب نکردم.

3- اتفاقاتی که در طی هفته گذشته رخ داد، همه قطعاتی از یک پازل بود، که نتیجه آن می بایستی پیروزی محتوم و قطعی احمدی نژاد باشد. اتفاقاتی که با نامه آقای کروبی در ابتدای هفته گوشه هایی از پرده را بالا زد و عملا در طول هفته تکمیل شد. تعطیلی برخی روزنامه هاحال چه به صورت موقت یک روزه یا موقت الی الابد، تعرض و برخورد با علمایی همچون آیت الله جوادی آملی و سکوت آنها که باید حافظ حریم مرجعیت باشند، اخباری حاکی از سازماندهی و انسجام جدی نیروهای نظامی -امنیتی درپشت سر یک کاندیدا که نمونه آن در روز انتخابات آشکار شد، تخلفات سازماندهی شده در روز اخذ رای که بی سابقه بود...

4-همه چیز دراین انتخابات عجیب، قابل پیش بینی بود. همان گونه که در دور اول برخی کاندیداها صرفا برای گرم کردن تنور انتخابات، شکستن آرای دیگران، بالا بردن مشارکت عمومی و ...، دیر هنگام به مهمانی انتخابات دعوت شدند و هاشمی اول شد، احمدی نژاد دوم و کروبی قربانی، در دور دوم هم قابل پیش بینی بود که هاشمی قربانی خواهد شد.

5- به گمانم در دور اول امکان اعلام پیروزی چهره ای همچون احمدی نژاد برای افکار عمومی غیر قابل هضم بود و این امر نیازمند ایجاد فضای روانی مناسب در حامعه بود که اجرای این سناریو آن را محقق کرد.

 
 
June 24, 2005  
 
 

مبارك باشد!

خوب ظاهراً كه بله! حال‌تان چه‌طور است؟! حال كرديد؟ ما بيش‌تر. خلاصه اين‌كه نمرديم (يعني هنوز نمرده‌‌ايم) و بعد از بيست و پنج سال جمهوري اسلامي انتخاب رئيس جمهور دولت كريمه را هم ديديم.

راستش من يكي الآن با تحليلِ اوضاع مشكلي ندارم؛ مسئله‌ام اين است كه نمي‌دانم خودم را چرا نمي‌توانم بفهمم؛ الآن كه ساعت نزديك يك صبح شنبه است هنوز روزنامه هستم؛ خيلي‌ها هنوز هستند. اكثراً هم حال خوشي ندارند. اما من انگار افسردگي‌ام را دي‌روز از سر گذرانده‌ام و الآن عين خيالم نيست. خيلي مايه بي‌آبرويي است اما همين كه زبانم به زمزمه باز مي‌شود بي‌اختيار مي‌خوانم:
گل دراومد از حموم، سنبل در اومد از حموم، شازده ..

ببخشيد ديگر اين‌طوري است. احتمالاً تعبيرهايي فرويدي يا يونگي دارد كه هنوز نمي‌دانم چيست. خلاصه اين‌كه برگزاري انتخابات پر‌افتخار نهمين دوره رياست جمهوري بر همگان خصوصاً برگزار كننده‌اش جناب خاتمي و برنده‌اش آقاي احمدي‌نژاد و همه امت فهيم و غيور ايران مبارك باشد. خصوصاً بر اين فقره آخر كه انتظار مي‌رود حسابي حظش را ببرند.

از علی معظمی

متن خبر مورد اشاره علی معظمی در خبرگزاری مهر:

پیروزی قطعی احمدی نژاد ؛ شهردار تهران رئیس جمهور ایران شد

قائم مقام ستاد مردمی حمایت از دکتر محمود احمدی نژاد دقایقی پیش اعلام کرد : بر اساس آخرین اخبار رسیده از سراسر کشور ، پیروزی احمدی نژاد قطعی شده است.
دکتر ابوالحسن فقیه تاکید کرد : برنده اصلی در این انتخابات مردم هستند.

وی در گفتگو با خبرنگار سیاسی "مهر" ، همچنین از تشکیل کمیته ای برای برگزاری مراسم جشن و شکرگزاری به مناسبت انتخاب وی به عنوان رییس جمهوری اسلامی ایران خبر داد..

فقيه
 گفت: قشرهای مختلف مردمی به عنوان برندگان اصلی این انتخابات ، درحال آماده کردن خود برای شادمانی هستند و ستادهای انتخاباتی در 30 استان نیز فردا - شنبه 4 تیر- این امر را ساماندهی خواهندکرد.

قائم مقام ستاد مردمی حمایت از دکتر محمود احمدی نژاد در عین حال افزود: از تمامی نمایندگان و رابطان خود در شهرهاو روستاها خواسته ایم با وجودی که هیچ تردیدی درنتیجه انتخابات باقی نمانده واختلاف رای کاندیدای ما با دیگرنامزد حاضر در مرحله دوم چشمگیراست ، اما همچنان با حفظ آرامش در صیانت از آرای مردم هوشیار باشند تاخللی در کار پیش نیاید.

گفتنی
است تیتر روز شنبه روزنامه کیهان ، " ملت کار را تمام کرد " ، انتخاب شده است . در بالای این عنوان آمده است :" خبرها از پیروزی چشمگیر احمدی نژاد حکایت می کند."

* البته هنوز مراجع رسمی بجز نماينده ولی فقيه در روزنامه کيهان (!) اين خبر را تاييد نکرده اند. 

پس نوشت:

فعلا ايسنا تاييد می کند که معتبرتر از مهر است

 
 
June 23, 2005  
 
 

< روزگار غريبی‌ست آقای احمدی‌نژاد

عباس کيارستمی: پسرم وقتی ۵ساله بود روزی مشغول خوردن بيسکويت بود، دوستی از او بيسکويت خواست و من هم از او خواستم که بيسکويتی به من بدهد. اما بهمن يک بيسکويت بيش‌تر نداشت. بلاتکليف به هر دوی ما نگاه کرد که تنها بيسکويتش را به کدام يک از ما دهد. دوست من مشکل را ساده کرد و به او گفت: "بيسکويت را به کسی بده که بيش‌تر دوستش داری." بهمن نگاهی به هر دوی ما انداخت و به من گفت: " بابا من تو را بيش‌تر دوست دارم اما دلم می‌خواهد بيسکويتم را به او بدهم."

هنوز نمی‌دانم آن روز، آن بيست چند سال پيش در ذهن پسر ۵ساله‌ام چه گذشت که بيسکويتش را به آن ديگری داد، که کم‌تر از من دوستش می‌داشت. ولی من دليلی دارم که چرا رأی‌ام را به ديگری خواهم داد. آقای احمدی‌نژاد، برای من دلايل بسيار ساده‌ای وجود دارد که تو را بيش‌تر از او دوست دارم.

تو برای من يادآور سال ۵۷ هستی. در آن زمان اخلاق، آرمان و از خودگذشتگی برای تغيير زندگی مردم مفاهيمی انتزاعی نبودند؛ چيزهای طبيعی و جزيياتی زنده از روحيه و عملکرد ميليون‌ها جوان معتقد و سالم و راستگويی بودند که می‌خواستند از انقلاب فرصتی فراهم آورند تا طبقه‌ی محروم جامعه شرايط بهتری برای زندگی داشته باشند. بعد از بيست و چند سال نگاه که می‌کنم به وضوح آن اعتراض را همراه با افسردگی درونی تو را درک می‌کنم. تو هم‌چنان بی‌دروغ «ما»ی سال ۵۷ را زنده می‌کنی.

من تو را دوست دارم چون نمی‌توانم به خودم راست نگويم که می‌دانم آن‌چه می‌گويی راست می‌گويی. اين واقعيت است که در جهان کنونی قله‌های ثروت با دست‌اندازی به پله‌های قدرت جايی برای رشد مردم باقی نمی‌گذارند. در اين ميان، آقای احمدی‌نژاد اما چيزی وجود دارد که تو را در دنيای ۲۰۰۵ ما وصله‌ی ناجور می‌کند. پس اکنون با کمال تأسف تو تنها به درد آن می‌خوری که از دنيايی چنين آرمان‌باخته و بازيگر، افسرده شوی. دنيايی که در ۲۷ سال ساخته شده است و ما هم جزيی از اين دنيا هستيم. دنيا شرايط دشواری برای برای بازي راستگويان آفريده است اما هم‌جنسان قادرند دست يکديگر را بخوانند و...

دوست عزيز، به‌سادگی بگويم ما نمی‌توانيم خود را در سال ۵۷ متوقف کنيم. ديگر آن آن باورها از زندگی واقعی رخت بربسته است و در معادلات سخت کنونی، ما تنها تصميم‌گيرندگان بازی کنونی نيستيم. تو درست‌تر از آن و اصولگراتر از آن هستی که بتوانی در بازی پيچيده‌ی سياستگزاران آلوده به قدرت بازی کنی، پس به قول مدرس " اکنون کسی لازم است که قاعده‌های بازی اين جهان را آموخته باشد."

برای همين من رأی‌ام را به کسی می‌دهم که او را کم‌تر از تو دوست دارم اما کسی توانمندتر از تو در درک .اقعيت‌های امروز زندگی است. همه‌ی اميدم آن است که او لااقل اين‌بار با عطف به آرای تو بداند هنوز مردم محروم ما چشم به راه‌اند. پس گوشه‌چشمی به طبقه‌ی محروم داشته باشد و به سلامت اداره‌ی جامعه بها دهد. دوست عزيز من، تا کنون دو بار رأی داده‌ام و هر دو بار پشيمان. اين بار با آمادگی بيش‌تر بار ديگر پای صندوق رأی خواهم رفت و اما رآی‌ام را به ديگری خواهم داد که او را به اندازه‌ی تو دوست نمی‌دارم. روزگار غريبی است برادر.

(به نقل از شماره‌ی فوق‌العاده‌ی شرق ـ ۱تيرماه ۱۳۸۴) 

نقل شد از خوابگرد 

*تصميم داشتم آخرين يادداشت شادی شاعرانه را در سيبستانک بگذارم اما ديدن يادداشت کيارستمی نظرم را عوض کرد. گرچه حرفهای بابای عرفان را همچنان خواندنی می يابم: متحجر را می توان درمان کرد فاسد را نه ...

 
 
June 22, 2005  
 
 

هاشمی شانس زيادی ندارد

* جعبه‌ی شیرینی را گرفت جلوم که: بفرما!
-دستت درد نکنه! برا چیه؟
- شیرینی احمدی‌نژاده.
* آبدارچی هم چای که جلویت می‌گذارد می‌گوید: احمدی‌نژاد یادتون نره!
* امروز دیدم روی دیوار شعار نوشته اند: تا دولت رجایی یک یا علی دیگر.
* پسرک دوچرخه سواری از کنارم رد شد. از همسایه‌ها بود، 15-16 ساله. عبورکنان گفت: به احمدی‌نژاد رای بدید!
*...

هاشمی شانس زیادی ندارد چون به احتمال زیاد اکثر رای‌های پنجاه هزار تومنی کروبی هم می‌رسد به احمدی نژاد. آدم شوق معطوف به احمدی‌نژاد را که می‌بیند حس می‌کند هاشمی شانس زیادی ندارد به خصوص با این قر و قمبیلی که مخالفان هاشمی می‌خواهند به او رای بدهند: «بیا! کوفتت بشه! اینم رای.»

نمی فهمم این چه فیلمی است؟ مشارکت کاندیدایی را پیش نهاده بود که خودش به دبیرکلی قبول نداشت و ندارد و نخواهد داشت . به عنوان رییس حزب که سهل است به عنوان سیاست‌گذار یا معاون هم  قبولش نداشت و می‌خواست رییس جمهورش کند. این رفتار حزب مشارکت تحقیرآمیز بود. رای دادن به هاشمی خیلی «واقعی»تر از رای دادن به معین یا حتی قالیباف است. دست کم این قدرها آه و ناله ندارد.

عابر پياده

 
 
June 21, 2005  
 
 

عصبانی از راست، بيمناک از شب فاشيسم:

شاید بتوان گفت مهمترین حقیقتی که در انتخابات بیست و هفت خرداد آشکار شد سترونی جناح راست بود. کسب شش میلیون رأی با توسل به همه ترفندهای طبیعی و ماورای طبیعی، بسیج خرافات و کینه توزی ها و نهایتاً تقلب و اعمال نفوذ، نشانگر محدودیت ذاتیِ قدرت این جناح است. تضاد حیات سیاسیِ مردم با سترونیِ ساختاری هر دو جناح حاکم، بارزترین واقعیت وضعیت فعلی ماست.

گندیدن و فروپاشی اسطوره جعلی فاشیسم در نیمه اول قرن بیستم نشان داد که پرسش باور یا عدم باور هیتلر و موسولینی به دروغ هایشان تا چه حد بی ربط و بی معناست. مسأله اصلی هم در آن زمان و هم اینک عمل و تأثیر واقعی فاشیست هاست، نه حرفها و باورهای صادق یا دروغین ایشان. مقایسه کوتوله های دست راستی امروزی ما (که مجلس هفتم انباشته از آنهاست) با فرانکو و پینوشه به واقع نوعی بی انصافی در حق تاریخ است.

چهره کریه راستگرایان امروزی بیانگر عطش حقیری برای قدرت است که درقالب میلی فروخورده برای تحکم به زیردستان و خایه مالی فرادستان تجسم می یابد. اما ماهیت این قدرت چیست: عوامفریبی با تکیه به دلارهای نفتی و یارانه های بی حساب و کتاب، درجازدن در حقیرترین شکل سرمایه داری دولتی، رانت خواری به شیوه قرون وسطاییِ حاکمیت ایلیاتی و مافیای خانوادگی، لاس زدن با اشکال گوناگون استبداد سیاسی و ارتجاع فرهنگی، و در یک کلام، تداوم ذلت بارترین سویه های تاریخ معاصر.

اصول گرایان حتی اگر قوه مجریه را نیز تسخیر کنند، نادان تر، حقیرتر و متفرق تر از آنند که بتوانند تغییری ساختاری ایجاد کنند. سترونی آنان حتی از شکست هشت ساله تجربه اصلاحات نیز ریشه دارتر و بنیانی تر است. همه واقعیت ها، از تجارب خودمان در دو دهه گذشته گرفته تا وضعیت بین المللی، گواه آنند که نباید ( يا بايد؟) از فرارسیدن شب فاشیسم هراسان شویم و با تأسفی آمیخته به شرم به سراغ منجی بعدی بشتابیم.

این امر به معنی نادیده گرفتن خطرات دور و نزدیک نیست. اولاً پیروزی احمدی نژاد، گذشته از تحمیل سرمایه داری دولتی نیمه استبدادی و کندکردن حرکت در جهت ادغام در بازار جهانی، به طور آنی و بی واسطه معادل تخریب و پسروی در بیشتر حوزه های فرهنگی، علمی، هنری است. ثانیاً تا آنجا که به حقوق سیاسی و مدنی مربوط می شود نیز این پیروزی صدمات جبران ناپذیری به بار خواهد آورد. اما خطر اصلی به حوزه روابط خارجی مربوط می شود. جهان ما مغشوش تر از آن است که احتمال بروز فاجعه به واسطه بلاهت یک فرد یا محفل را منتفی سازد.

اگر امروز ذات راستگرایی در چهره ای کریه نمود می یابد دلیلش را باید در ماهیت این ذات جست: قدرت سترون که نمود بارز آن را می توان در نرم و لطیف شدن و حرکات زنانه صاحبان قدرت مشاهده کرد.. آن قدرتی که به رغم همه اختیارات و اعمال نفوذهای آشکار و پنهان، زبون و ناتوان باقی می ماند، زیرا براساس همه معیارهای واقعی و در همه بسترهای تاریخی از روحانیت گرفته تا انقلاب و فرهنگ مدرن، فاقد مشروعیت و هیچ کاره است، ضرورتاً به احساس مظلومیت، کینه توزی و نهایتاً ماجراجویی می انجامد. خطر اصلیِ پیروزی جناح راست نیز در همین جاست و همین امر نیز شرکت در دور دوم انتخابات و رأی دادن به هاشمی را ضروری می سازد.

ولیکن اگر هراس از شب فاشیسم بی مورد است، فراموش کردن محدودیت های گزینه فوق نیز خطاست. امیدبستن به تغییرات آنی و سراسری از بالا خود موجد شکل دیگری از سرخوردگی و سترونی است. به گفته مارشال برمن، نوعی جنون نیهیلیستی وجه مشترک بالاترین و پایین ترین اقشار جامعه روسیه در آغاز قرن بیستم بود. به نظر می رسد در مورد جامعه ما جنون جای خود را به سترونی بخشیده است. روسیه کوشید تا با انقلاب از این دور بسته جنون رها شود، اما این انقلاب بود که خود به جنونی بزرگ تر بدل شد. برای جامعه ما ابداع خلاقانه اشکال جدیدی از قدرت (اجتماعی، سیاسی، فکری…) و تداوم صبورانه این خلاقیت، یگانه راه خروج از دور باطل عجز و قدرت است.

مراد فرهادپور

 
 
June 20, 2005  
 
 

رای به رفسنجانی:

1 بر اساس چانه زنی غيرممکن (خيالبافانه/نسيه)


 باید رای خود را مشروط کنيم و آن را به آینده سیاسی آقای‌ هاشمی ، چه در موضع رئیس جمهور آینده و چه در جایگاه نایب رئیس خبرگان رهبری، پیوند و گره بزنيم. این شرط البته به گونه‌ای نیست که اگر پذیرفته نشود و یا مورد توجه قرار نگیرد بر رای روز جمعه من و تشویق دیگران به شرکت گسترده در دور دوم اثری داشته باشد. ما چاره‌ای جز شرکت کردن و رای منقی دادن به رقیب ‌هاشمی رفسنجانی نداریم زیرا نمی‌خواهیم در داخل اندک روزنه‌های تنفس نبر بسته شود و در خارج آبرو و حیثیت و اعتبار ایرانی مضحکه دیگران گردد.

اکنون با ورود آقایان ‌هاشمی رفسنجانی و مهدی کروبی و بخش وسیعی از اعضای تراز اول جامعه روحانیت مبارز و مجمع روحانیون مبارز به جمع منتقدان رهبری و نهادهای انتصابی تحت امر ایشان و شکل گیری عملی جبهه ضد فاشیزم و اشارات مستقیم و غیرمستقیمی که به نقش گسترده اعضای بیت آیت‌الله خامنه‌ای (بخوانید شخص رهبر) در دخالت و خدشه دار کردن انتخابات دوره نهم ریاست جمهوری می‌رود، این سوال اساسی پیش روی روحانیون معظم خبرگان رهبری و به ویژه شخص آقای ‌هاشمی رفسنجانی نایب رئیس آن قرار می‌گیرد که بگویند آیا از نظر آنان کماکان آیت الله خامنه‌ای واجد شرایط رهبری از جمله عدالت و مدیر و مدبری است؟ آیا آخرین حلقه از عملکرد ایشان و نهادهای تحت اختیار و فرمان در روند انتخابات به گونه‌ای نیست که ضرورت تشکیل جلسه فوق العاده را سبب گردد؟
تاکنون چه افراد و گروه‌هایی که بر ضرورت تغییر ساختار حقیقی و چه آنان که بر اصلاح نظام و تغییر ساختار حقوقی قدرت و یا هر دو تاکید داشتند، حرف و نکته اصلی اشان جایگاه چنین مقام غیر انتخابی بود؛ هرچند که آن گاه که ما به قانون اساسی رای مثبت دادیم تصور و گمانمان این بود که ملت به صورت غیرمستفیم می‌تواند رهبر را نیز هرگاه از جایگاه اصلی خود به ویژه "عدالت" دور افتد تغییر دهد.

اکنون آقای‌ هاشمی رفسنجانی و دیگر روحانیون معظم نیز به آنچه اکثریت مردم مدت‌هاست رسیده‌اند بیشتر واقف شده‌اند و با توجه به فرایند برگزاری انتخابات ریاست باید وظیفه قانونی خویش را انجام دهند.

از: يادداشت عيسی سحرخيز در ايران امروز


2 بر اساس چانه زنی ممکن (واقعگرايانه/ نقد)

از نامه فرهاد رجبعلی به اميد معماريان:

قبل از آنكه متقاعد شويم به معين راي دهيم و حامي‌اش باشيم، برنامه اش را در زمينه حقوق بشر جويا شديم و پس از مطالعه و با علم به اينكه ايشان اصلاحات اساسي در دوران رياست جمهوري‌اش خواهد كرد، تصميم به شركت در انتخابات گرفتيم. درست است يا نه؟ خب اگر با مطالعه و طمانينه قبل از دور اول جلو آمديم، چرا براي دور دوم و هاشمي چنين نكنيم؟ چرا از هاشمي تضمين نگيريم؟ الان بهترين زمان است كه از ايشان تضمين بگيريم كه براي آزادي اكبر گنجي و ناصر زرافشان و ديگر زندانيان سياسي در اعتصاب غذا، اقدامات جدي و لازم را صورت دهد. در همين ابتداي كار و براي نشان دادن حسن نيت‌اش، اين تضمين ضروري ست. چرا چشم بسته و همانند لشكر شكست خورده دست هايمان را بالا ببريم و بي حساب و احساسي از هاشمي حمايت كنيم؟ به نظرم بيانيه دوستان بسيار عجولانه بود.

 
 
June 19, 2005  
 
 

عقل اين روشنفکران کجا رفته؟

برای رسيدن به هدفی واحد (آزادی زندان سياسی) به فاصله ی کمتر از يک هفته، روشنفکران دو حرکت کاملاَ متضاد می کنند: يکی معطوف به آزادی (تحصن شجاعانه در برابر زندان اوين) يکی معطوف به زندان (اعلاميه سهيم شدن آنان در زندان) . يکی معطوف به عقل يکی معطوف به احساسات. يکی تعرضی و يکی انفعالی.

چند سال پيش هم که يکی از نويسندگان به شلاق مجکوم شده بود، همين روشنفکران به جای بازی کردن در زمين خودشان، به جای توسل به فکر و قلم، به جای پيش کشيدن تاريخ شلاق، به جای آنکه نشان بدهند که شلاق نه فقط در شأن انسان نيست که حتا برای حيوان هم خشونتی ست غيرقابل بخشايش، از بزرگ و کوچک به ميدان آمدند که «شلاق را ميان ما تقسيم کنيد» و عجبا که هرکس هم ميزان دقيق سهم خود را اعلام کرد! انگار که دعوا بر سر تعداد شلاق است و نه خود شلاق!

حالا هم همين روشنفکران به جای نشان دادن عمق تراژی_کميک اين مضحکه ی اولترا کافکايی که در آن بجای قاتلان، وکيل مقتولان به بند کشيده می شود، می خواهند زندان زرافشان را قسمت کنند ميان خود! می توان پرسيد که در زمانه ای که خود رژيم، تحت فشارهای فزاينده ی بين المللی، در به در به دنبال مفری می گردد که با سرافکندگی کمتری اين زندانيان را رها بکند، آيا اساساَ شرکت در اين بازی ضرورتی دارد؟

بی ترديد اگر اين زندانيان همين امروز آزاد بشوند بهتر از فرداست و، برای کمک به اين امر، رواست اگر نيروهای آزدايخواه هم نقش کوچکی بازی بکنند هرچند که اين ايفای نقش فرصت توجيه بدهد به رژيم که « به خاطر رضايت مردم زندانيان را آزاد کرده است نه به خاطر رها شدن از شر فشار خارجيان». بله وارد شدن به اين بازی شايد مجاز باشد، اما جدی گرفتن اين بازی هم مجاز است؟ آنهم تا حد غرق شدن در نقش؟ و به چه قيمت؟

رها کردن جانب فکر، و وارد شدن از در «مظلوميت» شايد چند روزی يا چند هفته ای جلو بيندازد آزادی اين زندانيان را، اما می ارزد که اين آزادی به قيمت درونی کردن همه ی آن سنت های مذهبی پوسيده ای باشد که اين رژيم پيدائی و حياتش را به آن مديون است؟ و براستی وقتی روشنفکری ابزار حقيقی خودش (قلم و فکر ) را زمين بگذارد و با اسلحه ی عوام (مظلوميت و تعزيه) به ميدان بيايد آيا جائی هم باقی می گذارد برای دفاع از ماهيت روشنفکری خود ؟ شايد در شرايط خاصی بايد قلم را زمين گذاشت و شمشر به دست گرفت.

ولی آيا شرايطی هم هست که نشان بدهد شمشير را بايد از تيغه اش به دست گرفت؟ پذيرفتن نقش قربانی، و سبقت گرفتن بر يکديگر برای قربانی شدن، نخستين بار در قرن نهم هجری در کتاب « روضه الشهدا» ی ملاحسين واعظ کاشفی، و کمی بعدتر در تعزيه طفلان مسلم است که سر بر می کند و به لحاظ تأثير احساسی وحشتناکش به سرعت تبديل می شود به يک رويه ی عمومی. 

می توان تصور کرد که در شرايط وحشتناک و ناامن تحصن، و در شرايط سرکوب مأموران، و شايد (از همه مهمتر) در شرايط استيصال، بايد تصميمی گرفته می شد و اين اعلاميه محصول چنين شرايطی است. اما بار پيش که چنين شرايطی وجود نداشت؟ پس خطا از جای عميق تری می آيد.

از نقد رضا قاسمی 

 
 
June 16, 2005  
 
 

من به اضطراب رای می دهم

رأی به آن‌چه معين می‌خواهد بکند يعنی رأی به اضطراب، نگرانی، بحران، دعوا، جنجال، بازداشت، زندان، سانسور، درگيری، کتک، تحقير، تجسس، مراقبت، فشار، شنود، فيلتر، حرص خوردن، لب جويدن، دندان قروچه کردن، فرياد در گلو، هوای گريه، توطئه، مشت، رنج، درد، خون دل، خستگی، دستبند، پابند، چشم‌بند، اعتراف‌‌نامه، اعتصاب غذا، تحصن، توقيف، سيلی، هراس، و يعنی رأی به همه‌ی آن‌چه در اين هشت سال با آن روبه‌رو بوديم به شکل و توانی مضاعف. گفته بودم که به رفتن از ايران فکر می‌کنم، ولی تا پيش از آن که چنين خيال دوری، عملی شود و احتمالا به جمع تحريم‌کنندگان بپيوندم، با اطمينان خاطر به برنامه‌ی دکتر معين رأی می‌دهم و با اميد به گذار ايران از اين همه دشواری ناگزير، به استقبال اضطراب خواهم رفت.

برگرفته از: خوابگرد

خوابگرد عزيز،
نمی دانم کجا خواندم يا شايد خودم نوشتم و به هر حال اعتقاد من است که کشف کردن همراه با هراس است. يا به قول تو اضطراب. از اين اضطراب نمی توان تن زد اگر می خواهيم به چيز تازه ای برسيم. انتخاب معين انتخاب يک شخص نيست. شايد اگر اين بود نبايد به او رای می داديم. انتخاب يک راه است. راهی برای همه ما اهل کشف. راهی برای بلوغ همه ما. راهی برای رسيدن به مقصدی ديگر. نه ماندن و چرخ زدن و واگشت به سوی آنچه در آن هيچ چيز تازه ای نيست. به سوی آنچه دوران کودکی ما بوده است. من هيچ انتخاب ديگری را ممکن نمی بينم. و با اضطراب نگران انتخاب مردم مان خواهم ماند که آيا اضطراب را انتخاب خواهند کرد يا بازگشت را. فردای روز انتخابات خواهيم ديد که سرجمع رای های مردم ما چه می گويد. من می گويم جوانان راه نو را خواهند گزيد. و جوانان بيشترينه مايند. راهی را که آغاز کرده ايم بايد ادامه دهيم. بی رحمانه و صميمانه معين را و خود را نقد کنيم. اما پا به راه باشيم. و با اضطراب کشف کنيم. من به آينده نزديک بسيار خوش بين ام. آينده فقط تکرار گذشته هم نخواهد بود. اضطراب های تازه ای در راه است. از لونی ديگر. از آن چه تو می گويی گذشته ايم. همين حالا هم نشانه هاش پيداست. ... ...

 
 
June 15, 2005  
 
 

استدلال کج و معوج

با اجازه: های از حرف که سروش اين سر  نياوردم در من! و اما بعد: آيا اين را بگذاريم به عهده کج سليقگی او يا بی خبری فيلسوفان ما از عالم سياست يا نوعی طعنه لوس و بی مزه به نظام و قواره هاش؟:

من در میان کاندیداها، نظامیان را که کاملا کنار می گذارم، و اصولا به همان حرف جلال آل احمد معتقدم که دو طایفه نمی توانند روشنفکر باشند ، نظامیان و روحانیان(البته با استثناهایی اندک). زیرا این دو اهل تعبد مطلق هستند و تعبد مطلق با روشنفکری سازگار نیست. به همین دلیل در میان کاندیداها فقط آقای معین می ماند که واجد این وصف نیست، اما با همه این احوال، من به دلیل تجربه ناکام دوران آقای خاتمی، به دلیل موانع ساختاری نیرومند و از جمله خود قانون اساسی، و به دلیل آرزوی وضعی بهتر برای آینده دور، فکر می کنم مناسب ترین فرد برای اینکه سرکار بیاید(در جغرافیای موجود ومحدود کاندیداها، ناچار و از سر اکراه) آقای کروبی است.

با چه استدلالی؟
ببینید، آقای کروبی قواره و اندازه این نظام است. یعنی به هیچ وجه از حداد عادل که رئیس مجلس این نظام است، متوسط تر نیست و از شاهرودی که رئیس قوه قضاییه نظام است، متوسط تر نیست، اهل چانه زنی و مذاکره است و در سایه او، من گمان می کنم که دوستان دموکرات ما می توانند به تقویت بنیان های جامعه مدنی بپردازند، بدون اینکه زیر رگبارهای فشارهای اجرایی قرار بگیرند و این چیزی است که ما برای آینده لازم داریم. چون به هر حال مقصود از گرفتن قدرت هم تقویت جامعه مدنی و جبهه دموکراسی خواهی است. آقای کروبی دوست زیادی ندارد، دشمن زیادی هم ندارد و به همین دلیل می تواند این بار را به همان ترتیبی که کل نظام می خواهد پیش ببرد.

از: گفتگوی روز با سروش

اين را هم ببينيد:
کروبی: در شگفتم چرا نظر سنجی ها به نفع من نيست!

نيز:
کروبی برگزيده سروش، ملکوت

 
 
June 13, 2005  
 
 

فراخوان کانون نویسندگان ایران برای گردهمایی در برابر زندان اوین

مردم آزاده‌ی ایران!
سازمان‌های مدافع حقوق بشر!

ناصر زرافشان هشتمین روز اعتصاب غذای دردناک خود را می گذراند و در خطر جدی مرگ قریب‌الوقوع است. ناصر زرافشان مبتلا به بیماری حاد کلیوی است و هر لحظه بر وخامت بیماری او افزوده می‌شود.

ما از همه‌ی مردم٬ نهادهای فرهنگی و اجتماعی درخواست می‌کنیم که درگردهمایی اعتراضی تحصن‌کنندگان٬ از ساعت ٤ تا ٦ بعد از ظهر روز سه شنبه ٢٤/٠٣/٨٤ در برابر در بزرگ زندان اوین شرکت کنند.

کانون نویسندگان ایران
٢٢/٠٣/٨٤


*برگرفته از:  عباس معروفی

 
 
June 12, 2005  
 
 

کاريکارتور از نيک آهنگ کوثر
جنگ های وبلاگی (بر وزن جنگ های ستاره ای يا جنگ ستارگان) مستندی در باره وبلاگ نويسها که البته با هم نمی جنگند بلکه: با آنها می جنگند ( بر وزن با گرگ ها می رقصد!). با "نقش" آفرينی نيک آهنگ کوثر و کارگردانی فريد حائری نژاد (معروف به فريد سی بی سی!). شرح مفصل را در وبلاگ نيکان ببينيد اما مختصرش اين است که امشب يکشنبه در کانادا پخش می شود. حيف که دست ما از دامن آنسوی اقيانوسيان کوتاه است. باشد که اين سوی اقيانوس ببينيمش.

 
 
June 11, 2005  
 
 

وقت تغيير گفتمان رسيده است

به تصور من، اصلاح طلبي به شيوه‌اي كه از دوم خرداد ۷۶ با رياست جمهوري خاتمي آغاز شد، با پايان دوران رياست جمهوري وي نيز پايان يافته تلقي مي‌شود.

هر نوع ارزيابي كه از دوره خاتمي داشته باشيم، به نظرم يك نكته مسجل مي‌نمايد و آن هم اين است كه در طول اين دوره، ايران به حداقلي از دموكراسي كه سطحي از امنيت خاطر را براي منتقدان و مخالفان وضع موجود فراهم كند، دست نيافته است.

به نظر مي‌رسد استراتژي دوم خرداد كه از سوي اصلاح طلبان داخل حكومت دنبال شده ناكارامد و يا به بياني ملايم‌تر اشباع ظرفيت شده است و ادامه آن، در بهترين حالت به معناي درجا زدن و عدم امكان عبور از بن‌بست فعلي است. تندتر كردن زبانها عليه رقيب محافظه‌كار نيز به هيچوجه جايگزين مناسبي براي اين ناكارامدي و يا اشباع ظرفيت نيست و فقط بر شدت هيجانات و سرخوردگي‌هاي پس از آن مي‌افزايد.

آيا آن طور كه برخي از تحليل‌گران مي‌گويند، دموكراسي خواهان ايران در شرايط تعليق استراتژي به سر مي‌برند؟ منظور از شرايط تعليق، شرايطي است كه يك استراتژي به پايان ظرفيت و در نتيجه به پايان عمر خود رسيده و استراتژي تازه‌اي نيز زاده نشده است.

به نظر من، دموكراسي خواهان ايران از ارديبهشت سال 1379 يعني هنگامي كه مطبوعات مستقل به طور دسته جمعي توقيف شدند، شرايطي برايشان رقم خورد كه لازم بود هر چه زودتر استراتژي تازه‌اي خلق كنند، اما نكردند. زيرا نخواستند و نتوانستند. اين نخواستن و نتوانستن متاسفانه به طرز حيرت‌انگيزي ادامه يافته است به طوري كه امروزه اصلاح طلبان داخل حكومت با تاكيد غير منطقي بر نبود يك استراتژي مدون جايگزين، ادامه وضع گذشته را توجيه مي‌كنند و در اين راه بدبختانه بخشي از نيروي اپوزيسيون را هم با خود همراه كرده‌اند.

بخشی از مقاله احمد زيدآبادی در سايت روز 

 
 
June 10, 2005  
 
 

بی عنوان از فاطمه فراهانی
سه دوره از کارهای فاطمه فراهانی در سه گالری از سايت شخصی او گردآمده است. تابلوی برگزيده من يکی از کارهای او در گالری سوم است که کارهای جديدتر او را نشان می دهد و شادتر است. ولی به طور کلی گرچه دستش روانتر و نقش ها پخته تر شده اند در طول اين سه دوره، اما اندوه رنگ ها سر جای خود هست. و سبک اصلی اوست. روايتی محزون از جهان از چشم زنی ايرانی.

 
 
June 8, 2005  
 
 

مرگ يک دوره
آن بنکرافت
آن بنکرافت تمثال (icon) يک دوره بود. خودش از اينکه فيلم "فارغ التحصيل" The Graduate  او بر زندگی و آثار و تصويرش سايه انداخته است راضی نبود ولی اگر همين فيلم هم نبود او به شهرتی که به آن رسيد نمی رسيد و در ميان انبوه برندگان اسکار -که پيش از اين فيلم گرفت (1962)- گم شده بود. هم فيلم از آثار جسورانه و به ياد ماندنی سينما ست و هم ترانه های فيلم درخشان و جاودانی است. يک دليل ديگر برای اهميت دهه 60 در تاريخ فرهنگ غرب. فيلم هايی که نمونه يک دوره باشند زياد نيستند. فارغ التحصيل تاريخ نو فرهنگ و اخلاقيات آمريکا را درست در يک پيچ تند ثبت کرده است: عصر گذار از معصوميت. گذاری برای آمريکا و برای سينما.   

 
 
June 7, 2005  
 
 

ما و آمريکا: برای آنها که نديده اند و اهل امضايند

تا به حال حدود 340 امضا جمع شده. لادن افراسیابی که اگر به همت او نبود روح ما از این استماع خبردار نمی شد، پیشنهاد کرده که یکروز دیگر هم این پتیشن را ادامه دهیم و فردا به کمیسیونرها فکس کنیم. لادن دست به کار شده و امروز داره با افرادی که شاید هنوز این پتیشن را ندیده باشند (چون اهل وبلاگستان نیستند و روی لیست ایمیل من و علیرضا هم نیستند) تماس می گیره و "مخشون رو می زنه" (اصطلاح رو درست به کار بردم یا خراب کردم؟ باید این فرهنگ لغات جدید را بگیرم و بخونم تا این کلمات "خفنی" رو یاد بگیرم!)

با اینکه فرصت زیادی نداشتیم تا بتوانیم با عده بیشتری تماس بگیریم، در کل از جمعه تا شنبه 3 نفری نوشتن و روی اینترنت گذاشتن پتیشن به انجام رسید. اگر وقت بیشتر بود، برای نوشتن پتیشن از خیلی های دیگر کمک می گرفتیم، اما زمان کم بود و باید ضربتی کارها انجام می گرفت. اگر آقایان در کمیسیون هلسینکی زودتر خبر این استماع را می دادند (نمی دانم چرا آنرا در وب سایتشان اینقدر دیر گذاشتند و چرا به "عموم" خبر ندادند؟) فرصت برای همکاری وسیعتر می بود و کارها بهتر انجام می شد. اما با همه این وجود، بقیه کارها را دوستانی انجام دادند که پتیشن را روی وبلاگ و وب سایتشان گذاشتند و یا به لیست هایشان فرستادند. دست مریزاد! امیدوارم که صدایمان به جایی برسد.

آنهایی هم که شدیداً سعی کردند با نوشتن مزخرفات جلوی این پتیشن را بگیرند دموکراتیک بودنشان را نشان دادند. سالی که نکوست از بهارش پیداست... برای من جالب است که کسانی که بیشتر از همه ادعای دموکراسی دارند، معمولاً به دیگران اجازه حرف زدن نمی دهند! به هر حال دم علیرضا گرم که پی ماجرا را گرفت و موفق شد این امضا های جعلی را پاک کند. انگار مقوله پتیشن برای افراد ایجاد کننده مزاحمت روشن نیست: اگر موافقید، امضا کنید، اگر نه، امضا نکنید و به عقاید دیگران کمی احترام بگذارید.

به هر حال، اگر هنوز پتیشن را نخوانده اید و اگر پس از خواندن مایلید که امضا کنید، حدود 20 ساعت دیگر وقت هست (یعنی روز چهارشنبه 8 ژوئن، قبل از ظهربه وقت واشنگتن دی سی، این پتیشن را بفرستیم و تماس تلفنی با دفتر کمیسیونر ها بگیریم و مطمئن بشویم که به دست کمیسیونر ها می رسد).

کسانی هم که در امریکا زندگی می کنند، می توانند با نماینده کنگره ایالت خودشون تماس بگیرند و نظرشون در مورد دخالت مالی و یا نظامی امریکا و این استماع دادرسی بگویند. این هم یک وب سایت که از طریقش می توانید با نماینده ایالتتان تماس بگیرید.

اگر هم در واشنگتن هستید و نباید سر کار بروید، بد نیست که به این استماع بروید و ببینید چه کسانی صحبت می کنند. قرار است استماع عمومی باشد زمانش 1:30 تا 3:30 روز جمعه 9 ژوئن است و آدرسش هم:
192 Dirksen Senate Office Building in Washington D.C.

خلاصه که دست همگی درد نکند.

 از: فرنگوپوليس
 
 
June 6, 2005  
 
 

آقا، ۱۵ سال حکومت کرده، مي خواهد مادام العمر هم حکومت کند. من با اين مساله مخالفم 

به لحاظ استراتژيک، حرف من اين است که تمام اعمال ما بايد معطوف به عدم همکاري با حاکم شخصي و مشروعيت زدايي از حاکميت شخصي باشد. اينها را بايد درباره اش حرف زد.
قالب عملي‌اش اين است که بايد تشکل درست کرد، تشکل فراگير، بايد رهبري برايش انتخاب کنيد، و بعد به اقدامات عملي ديگر دست بزنيد مثل اعتصاب، راهپيمايي، اعتصاب غذا، عدم همکاري...هزاران راه هست.

يعني نافرماني مدني؟
بله، من الان هشت سال است که از نافرماني مدني دفاع می‌کنم. اينها را گفته‌ام، نوشته‌ام. نافرماني مدني مجموعه اعمالي هست که ما مي توانيم همه آنها را انجام دهيم، خيلي هم زياد است، اما هزينه بردار است. مني که مي‌خواهم اين کار را بکنم بايد هزينه بدهم. بدون هزينه نمی‌شود. براي خريد يک ساندويچ هم بايد هزينه کرد، چه برسد به دستيابي به دموکراسي. حرف من از اول اين بوده، الان هم هست، تا آخر هم همين است. نافرماني مدني.

در واقع شما با دکتر معين مسئله نداريد، با شيوه بر سرکار آمدن او بحث داريد.
بله، من مشکل شخصي که ندارم، ما تفاوت ديدگاه داريم. اول اينکه من فکر مي‌کنم از راه تحريم انتخابات می‌توان به هدف رسيد. اين از اين. دوم اينکه به دوستان پيشنهاد کرده‌ام که دست به اعتصاب غذا بزنند و شعارشان هم اين باشد که زنداني هاي سياسي و مطبوعاتي بايد آزاد شوند، و دادستان تهران هم بايد برکنار شود.اين طوري ثابت مي شود که اينها روي حرف هايشان هستند و حاضرند هزينه هم بدهند. اگر اين کار را بکنند، بله، راي هم مي‌آورند. به نظر من اين طوري همه نگاه ها هم به ايشان معطوف مي شود، ولي اگر نکنند معنی‌اش اين است که روي حرف هايشان نيستند. حالا اينکه پيشنهاد حداکثري است، پيشنهاد حداقلي هم دارم. آقاي معين بيايد اعلام کند که ظرف هفته آينده زنداني هاي سياسي و مطبوعاتي را آزاد کنيد. اگر آزاد بکنيد من در انتخابات شرکت مي‌کنم، اگر آزاد نکنيد، من در انتخابات شرکت نمي‌کنم و آن را تحريم هم می‌کنم. اين حداقل کاري است که آقاي معين و دوستانشان مي توانند انجام بدهند و از طريق آن نشان دهند که روي حرف هايشان هستند. الان آقاي معين بدون هيچ پيش شرطي آمده در انتخابات شرکت کرده است، خب هيچ چيزي پيش نمي‌آيد. ايشان حتي اگر بخواهد راي هم بياورد، بايد چنين کاري کند. آخر جامعه که به صرف چند حرف و بيانيه اعتمادش جلب نمي‌شود. اين نيروهاي محذوف جامعه ايران که در طول سال هاي گذشته رفته اند، با حرف و شعار که بر نمي گردند. اگر به شعار بود آقاي خاتمي همه اينها را گفت. حالا بايد يک چيز عملي پيش رو گذاشت.

بعضي‌ها اين استدلال را مطرح می‌کنند که اتفاقا جناح مقابل براي پيشبرد مقاصد خود به يک فضاي راديکال احتياج دارد.
جناح محافظه کار اقتدارگرا که اصلا روي حيات ما هم حرف دارد. همين زنده بودن ما هم براي آنها غير قابل تحمل است، حالا چون جناح مقابل اين طوري فکر می‌کند، من بروم خودکشي کنم که او نگويد اين راديکاليسم است؟ آخر اين که نمي شود، بازي سياسي قواعدي دارد، قاعده اش اين است که ما دست به خشونت نزنيم. من هم هيچ وقت طرفدار خشونت نبودم و نخواهم بود. حداکثر کاري که مي‌کنيم اين است که مي گوييم اهداف ما اين است، دموکراسي مي‌خواهيم، حقوق بشر می‌خواهيم، آزادي می‌خواهيم و براي رسيدن به اين اهداف هم روش‌هاي مسالمت جويانه را دنبال مي‌کنيم. حداقلش عدم همکاري است و حداکثرش نافرماني مدني. حالا اگر اينها راديکاليسم است، من ديگر نمي‌دانم.

فکر کنيد فردا روزي است که بايد دوباره برگرديد زندان. چه احساسي داريد؟
احساسي ندارم. ما از اول که به اين راه مي آمديم مي دانستيم بازي با مرگ است.حالا هم به صراحت مي گويم ما با ديکتاتوري شخصي روبه رو هستيم. آقا، ۱۵ سال حکومت کرده، مي خواهد مادام العمر هم حکومت کند. من با اين مساله مخالفم و مي گويم دموکراسي با اين حرف سازگاري ندارد. من مي گويم اگر انتخابات آزاد قرار است برگزار شود، اين انتخابات بايد در برابر آقاي خامنه‌اي باشد. ايشان بايد، نه به عنوان رهبر، بلکه به عنوان رئيس جمهور بيايد در يک انتخابات آزاد شرکت کند، اگر مردم راي دادند، حکومت کند، اگر راي ندادند، کنار برود. من مي‌دانم گفتن اين حرف در کشور من يعني بازي با مرگ. يعني من بايد مفصل هزينه‌اش را بدهم. ولي من آگاهانه اين را انتخاب کردم، پايش هم ايستاده‌ام. ديگر نمي دانم چه احساسي بايد داشته باشم. شما هم حرف مرا سانسور نکنيد، هزينه‌اش را خودم بايد بدهم.

*از گفتگوی
روز با اکبر گنجی

 
 
June 5, 2005  
 
 

سميع نژاد گرفتار دادستانی که در دروغ بستن متخصص شده است

از قبل از تعطيلات عيد نوروز مسالۀ آقاي سميع نژاد که خودش را نمي شناسم ولي بارها با پدر رنج کشيده­اش صحبت کرده ام، مسالۀ اصلي کاري من بوده است. هر بار که مي خواستم در کنار کارهايي که انجام مي دهم چيزي هم بنويسم که يا خودم يا دوستان و يا خويشان ايشان مصلحت انديشي مي­کرديم. اسفند ماه بودکه پدرش نامۀ دردناکي نوشت. آن را براي آقاي خاتمي فرستادم، ايشان هم آقاي شوشتري وزير دادگستري را مأمور پيگيري کرد. قبل از عيد وزیر دادگستري با آقاي مرتضوي جلسه گذاشت. قول داد پيگيري کند. خبري نشد. نزديک تعطيلات عيد بود. پدر آقاي سميع نژاد زنگ زد. از جنوب شهر تهران و با هزار مشکل. آقاي مرتضوي (به گفتۀ وزير دادگستري) قول داده بود که حتماً در ايام تعطيلات نوروز حداقل مرخصي خواهد داشت. به پدرش خبر دادم. خوشحال شده بود. بعد از تعطيلات عيد زنگ زدم پدرش که خيلي به من ابراز لطف مي کرد و شرمنده مي نمود با تلخي گفت که در ايام تعطيلات هم مرخصي نداشته به وزير دادگستري زنگ زدم او هم تعجب کرد. خبر دادند که سميع نژاد را با وضع سختي به دادگاه برده اند. باز هم زنگ پدرش بود که خبر مي داد.

احساسم اين بود که چون وقتي در وقت بررسي پرونده وبلاگ نويسان زنداني بوده و جزء آن مجموعه قرار نگرفته، حالا انتقام همۀ آن ها را از او مي گيرند. هفته گذشته از داخل زندان نامۀ عجيبي براي آقايان شاهرودي و خاتمي نوشت. به عنوان حداقل کاري که مي شد کرد خواستم نامه اش را منتشر کنم. فعلاً خانواده اش و دوستانش به مصلحت نمی دانند. در هيأت نظارت بر اجراي قانون اساسي اين هفته متن نامه وي را خواندم. مثل هميشه تأثر همۀ اعضاء را در پی داشت و اين که نمي دانند چه کنند. از آقاي شوشتري پرسيدم که دنبال نمي کنی؟ گفت نه. نااميد شده بود. چند بار به او قول داده بودند و عملي نشده بود.ضمن آنکه میگفت دادستان برایش جرم های عجیبی میشمارد.جرم های معروف وهمیشگی! هيأت تظارت قرار شد نامه رسمي روي نامه سميع نژاد بنويسد و آن را براي قوۀ قضائيه بفرستد شايد اقدامي نمايند. نسخه دوم را هم به آقاي خاتمي دادم. همه اش را خوانده بود. نامۀ سميع نژاد از گزارش هاي وبلاگ نويسان قبلي که گريۀ همه را در آورده بود تلخ تر است. پي نوشت آقاي خاتمي را هم ديدم. اين نامه را نمونه تکان دهندۀ ديگري از گزارش هاي موجود خوانده است و خواسته است که با تخلف از قانون با شدت برخود شود.

من به دليل لطفي که وبلاگ نويسان داشته ام دفاع از آنان را وظيفه اصلي خودم مي دانم. اگر اين دفاع نتايج سختي هم برايم داشته باشد باز هم وظيفه من است. دوست دارم خيلي از آن ها بنويسم اما نگران آن هستم که به جاي کمک به آن ها مشکلات شان بيشتر شود. گرچه اگر سرنوشت اين وبلاگ نویس چنین بماند چاره ای نیست جز آن که نامۀ سمیع نژاد را که از داخل زندان و نه خارج از زندان نوشته و عجيب تکان دهنده است را منتشر کنم.البته امروز که با برادرش صحبت کردم  میگفت پنجشنبه خبر داده اند که فقط به خاطر مطلب اهانت آمیزی در سایتش به دوسال محکوم شده است !واقعا ظلم است.

د
ر هر حال کساني که راحت تر مي توانند بنويسند براي مشکلات وبلاگنويسان، خوب مي نويسند!

 *از محمد علی ابطحی در وب نوشت (عنوان از سيبستان)

 نيز نگاه کنيد به:
وبلاگ آزادی برای مجتبی سميع نژاد